Filipe IV.aren alaba Margarita infantaren (1605-1665) erretratua, bere zerbitzariez edota «familiaz» inguratua, Madrilgo Alcazarreko gela batean.

Velázquezen koadrorik ospetsuenak konposizio konplexua du. Perspektiba erabiltzeko, argia islatzeko eta atmosfera irudikatzeko trebezia harrigarria nabarmentzen da bertan.

Interpretazio asko egin dira gaiaren eta bere irudikapenaren inguruan, baina gehienen iritzian pinturaren bikaintasuna aldarrikatzen da bertan, gainerako artisau ohituren gainetik. Velázquezek, oihalaren ezkerreko aldean bere burua koadroa margotzen erretratatzean, pinturaren gailentasuna adierazi zuen. Margarita infanta (1651-1673) konposizioaren erdialdean ageri da, zuriz jantzita. Inguruan, konpainiako damak (María Agustina de Sarmiento eta Isabel de Velasco «meninak»), gorteko bi bufoi (María Bárbola eta Nicolasito Pertusato), eta txakur mastin bat ditu. Infantaren atzealdean, dama-zaintzaile bat eta Marcela de Ulloa jabea ageri dira solasean, eta, atean, José Nieto aposentadorea.

Hondoko ispiluan, Filipe IV.a eta Mariana Austriakoa errege-erreginak (1634-1696) ageri dira islatuta. Konplexutasun ikaragarriko espazio-jokoa sortzen du horrek.