Retrato da infanta Margarida, filla de Filipe IV (1605-1665), rodeada do seu servizo ou “familia” nunha sala do Alcázar de Madrid.

O cadro máis famoso de Velázquez encerra unha complexa composición construída a partir dunha admirable habilidade para o uso da perspectiva, da plasmación da luz e da representación da atmosfera.

As interpretacións sobre o tema e a plasmación do mesmo foron múltiples. As máis numerosas subliñan a reivindicación da nobreza da pintura fronte ás prácticas artesanais. Velázquez autorretrátase pintando o propio cadro á esquerda do lenzo, afirmando así a supremacía da arte da pintura. A infanta Margarida (1651-1673), vestida de branco, aparece rodeada no centro da composición polas súas damas de compañía, as “meninas” María Agustina de Sarmiento e Isabel de Velasco, dous bufóns da corte, María Bárbola e Nicolasito Pertusato, e un can mastín. Detrás dela, aparecen conversando un gardadamas, a dona Marcela de Ulloa, e, na porta, o apousentador José Nieto.

Os reis, Filipe IV e Mariana de Austria (1634-1696), reflíctense no espello do fondo, dando lugar a un xogo espacial de extraordinaria complexidade.

Escuchar audioguía

Ver en Google Earth