O cadro narra o soño misterioso do patriarca Jacob, segundo relata o Xénese, quen aparece durmido, recostado sobre o brazo esquerdo. Detrás del atópase unha árbore e ao outro lado a escala de luz pola que soben e baixan os anxos.

O asunto amosa a capacidade técnica de Ribera para construír un discurso metafórico. A través da representación dun pastor tendido a descansar no campo describe un dos episodios bíblicos máis coñecidos. A visión en primeiro plano do personaxe solidamente construído e os trazos realistas da escena serven para facer verídico o soño milagroso, que se describe nun feixe de luz baixo un ceo azul e gris.

Ribera dá aquí unha das súas numerosas probas do seu delicado sentido da cor e a súa exquisita capacidade para a composición, ao contrapor en diagonal os volumes do primeiro plano.

Probablemente se trate dun dos cadros que se citan en 1658 no inventario de don Jerónimo de la Torre, permanecendo en poder da súa familia ata 1718. En 1746 reapareceu entre as pinturas da raíña Isabel Farnesio con atribución a Murillo.